औषध

औषध

काहींना
नदीत उडी मारून
बुडबुड्यांच्या सहवासात
विचारांचा शोध लागतो

काहींना
झाडाखाली बसून
डोळे बंद करून
अंधारात प्रकाश सापडतो

काहींना
गुहेत जाऊन
जगापासून दूर
जगण्याचा अर्थ समजतो

आम्हाला
कॉफी पिऊन
कविता लिहून
आयुष्य या रोगावर
औषध-उपचार मिळतो

— मयुरेश कुलकर्णी

  1. Vidya
    July 21, 2010 at 9:43 am

    Zakas…
    ekdamach patoon geli. satat lok lekhak / kavina vicharat rahatat, he ka lihil, te kas suchal.
    tuzi he kavita mhanaje nemak uttar ahe

    Jeeneke liye socha bahut
    Socha ki jeeya bahut
    Labz thame ki soch bandhe
    Soch kahe zindagi jeele

  2. Sameeksha vaity
    July 31, 2010 at 6:21 am

    hmmm……prateyk poem madhe coffee hi aslich pahije…nahitar kasa chalel!!!

  3. anjali tawde
    August 4, 2010 at 5:33 am

    hi kavita khup chan aahe
    hi kavita manala sparsh karun geli khupch chan aahe

  4. Ajinkya
    October 7, 2010 at 11:40 am

    Ek number!!! mala chaha aawadato… but the feeling is the same… heheheh😉

  5. vivek phutane
    October 9, 2010 at 5:57 pm

    Mast…

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: