अजून …. अजून

समन्वय दिवाळी अंकात प्रसिद्ध झालेला एक लेख.

लेखिका – दीपा कुलकर्णी

अजून …. अजून


फ़ार वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. एक शेतकरी होता. त्याने एकदा एका राजाचा जीव वाचवला म्हणून राजाने त्याला बक्षीस द्यायचे ठरवले. राजाने त्याला सांगितले सूर्योदयापासून सूर्यास्तापर्यंत तू जेवढा चालशील तेवढी जमीन तुझी. शेतकरी खूष झाला. तो सकाळी सूर्योदयापूर्वी उठून तयार झाला. बायको म्हणाली भाकरी बांधून देते. तर म्हणाला नको वेळ वाया जाईल. त्याने विचार केला चालण्याऐवजी जर आपण पळत गेलो तर अजून जास्त जमीन मिळेल. त्याने पळायला सुरवात केली. मध्ये विहीर लागली , तहान लागली असूनही तो पाणी प्यायला थांबला नाही. तसाच पळत राहिला. थोडं पुढे गेल्यावर एका ठिकाणी मदाऱ्याचा खेळ चालू होता. सगळे जण बघून टाळ्या वाजवत होते. त्याने तिकडेही लक्ष दिलं नाही. तो नुसता पळत राहिला. सूर्यास्त झाला आणि तो थांबला पण अतिश्रमाने त्याने तिथेच प्राण सोडला. आता त्याच्या मालकीची प्रचंड जमीन होती. पण त्याचं प्रेत पुरायला जमीनीचा एक छोटासा तुकडाही पुरेसा होता.गोष्ट फ़ार वर्षांपूर्वीची आहे. पण अजूनही तितकीच लागू आहे. कारण आता सगळेच पळतायत. कुणी अजून पैशासाठी, कुणी सत्तेसाठी, पालक प्रवेशासाठी, विद्यार्थी मार्कांसाठी…..दमछाक चालू आहे. पळता पळता धाप लागली म्हणून जर थांबलात तर “का  पळताय” हा प्रश्न जरूर विचारून पाहा. प्रत्येकाला उत्तर मिळेलच असं नाही. उत्तर मिळालं तर चांगलच आहे पण उत्तर जर मिळत नसेल तर मात्र ते मिळवण्याची धडपड करणं गरजेचं आहे. तो सायन्सला गेला म्हणून मी पण जाणार. आपल्या घरी सगळेच डॉक्टर आहेत तुला पण व्हायला हवं. तिने तो नवीन मोबाईल घेतलाय. Lee ची जीन्स किती कूल दिसते ना…… अशी एक ना अनेक प्रलोभनं आपल्यासमोर उभी असतात. पण ह्या सगळ्यात मला काय हवय , काय करायचय, काय छान दिसेल ह्याची चौकशी कोणी करतच नाहीये. ह्या सगळ्या प्रलोभनांच्या गराड्यात रोजच्या आयुष्यात येणारे छोटे छोटे आनंदाचे क्षण कुठे हरवून गेलेत. खरतर करायचं म्हंटलं तर ह्या जगात खूप काही आहे. नुसती मराठी भाषेतली पुस्तकं वाचायची म्हंट्ली आणि रोज एक पुस्तक वाचलं तरीही आख्खं आयुष्य कमी पडेल. कुठलीही कला जोपासावी ती तुम्हाला निर्मीतीचा आनंद देईल. मग ती चित्रकला असो , नाच , गाणं, वाद्य, किंवा अगदी काडेपेटीचे छाप जमवणं असो. ह्या सगळ्या गोष्टी करण्यामधे एक झपाटलेपण असतं. तहान भूक हरपून एखाद्या गोष्टीच्या मागे लागण्यात मिळणारी नशा वेगळीच आहे. एकदा ती अनुभवून बघा. कुठल्याही रेव्ह पार्टीची गरज राहणार नाही. कधी तुमच्या कॉलेजची पुरुषोत्तमची टीम बघितली आहेत? जरूर बघून या.नाटकात बुडालेली ही मंडळी नक्की तुम्हाला जगण्याचं टॉनिक देऊन जातील.परवा सोसायटीमधे एक छोटा मुलगा फ़ुरंगटून बसला होता. काय झालं तर त्याच्या खेळातल्या कारचा रिमोट खराब झाला होता. आणि आता त्याच्याकडे काहीच खेळायला नव्हतं. त्याला खूप बोअर होत होतं. वयाच्या पाचव्या वर्षी बोअर होतंय हा शब्द तोंडात असेल तर पुढे पूर्ण आयुष्यात कसं होणार. वयाच्या दोन वर्षापासून शाळा, त्यांच्या परीक्षा, मग कोण पुढे कोण मागे ही स्पर्धा. कशासाठी??? अजून चांगली शाळा, त्याच्यासाठी अजून डोनेशन. ह्या सगळ्या “अजून अजून” मुळे जीवनात येणारा ताण वाढत चाललाय. एकदा का त्या यंत्रात पोरांना टाकलं की रेडीमेड इंजिनियर, डॉक्टर बाहेर येतात. यंत्रवत … यंत्रमानव. पण ह्या चक्रातून सहीसलामत बाहेर पडणारे मोजकेच. भरडले जाणारेच अधिक. कारण प्रत्येकाची पात्रता , आवड, नैसर्गिक कल न बघता त्यांना ह्या सगळ्यात ढकललं जातं आणि मग उरतो फ़क्त आटापिटा, नुसतं निभावत राहण्याचा. काय करायचय , हे माहीत नसताना नुसतच मेंढरांसारखं पळत राहिलात तर हाती काहीच लागणार नाही.परीक्षांच्या निकालाच्या बरोबरीने येणाऱ्या आत्महत्येच्या बातम्या वाचल्या की जाणवतं किती अवास्तव अपेक्षा ठेवल्या जात आहेत. शाळांसाठी भरलेली गलेलठ्ठ फ़ी, क्लासेस ह्या सगळ्यातून पालकांच्या अपेक्षा तयार होतात आणि त्या मुलांवर लादल्या जातात. त्यामुळे पालकांनाच सांगावसं वाटतं थोडं थांबा. शाळा डोनेशन मागत असेल तर नाही म्हणायला शिका. आपल्या मुलाचा कल कुठे आहे ? त्याची बौद्धिक कुवत किती आहे? त्याला काय झेपेल ह्या सगळ्या गोष्टींचा विचार करून क्षेत्र ठरवा. कदाचित कधी कधी मार्ग नाही सापडणार पहिल्या झटक्यात. पण खचून जाऊ नका. जन्माला आलेला प्रत्येक मनुष्य काहीतरी वैशिष्ट्य घेऊन जन्माला येतो असं म्हणतात. तुमच्यातलं ते विशेष काहीतरी शोधून तर बघा. हे सगळं शोधून मार्ग चालू लागलो तरी कधी कधी अपयशाचे क्षण येतात. शक्य असेल ते सगळं करूनही यश हाती लागत नाही. पण निराश होऊन खचून जाणं योग्य नसतं. हे सगळं सोसण्याचं बळही हवं. अपयशातून उठून परत धडपड करण्याचं साहसही हवं. तुम्ही हरलात तर ते तात्कालिक असतं पण प्रयत्न करायचच सोडून दिलंत तर मात्र तुमच्या अपयशावर तुम्हीच शिक्कामोर्तब करत आहात हे नक्की. आयुष्यात कुठल्या ना कुठल्या वळणावर प्रत्येक जण अपयशाला समोरं जात असतं. पूर्णपणे यशस्वी असं ह्या जगात कुणीच नाही. अशीही कित्येक उदाहरणं आहेत की शालेय परीक्षांमधे अपयशी झालेले नंतर मोठे उद्योगपती झाले. तेव्हा क्षणिक अपयशांना तुमचं भविष्य मांडण्याची संधी देऊ नका. आत्ता प्रचंड महत्वाच्या वाटणाऱ्या गोष्टी नंतरच्या आयुष्यात नगण्य वाटतात. एखाद्या यशस्वी उद्योजकाला कोणीही जाऊन असं विचारत नाही की तुमचे दहावीचे मार्क किती? There is always a next chance. तेव्हा मस्त जगा. आयुष्य सुंदर आहेच ते अजून सुंदर बनवा. जाता जाता ह्या काही ओळी तुमच्यासाठी.

 

There was a day, when I felt low

I looked up at the stars, found no glow

The nights were dark, & nothing was right

Still a voice kept calling “ Hold on Tight”

I walked on the path & followed the light

Today … the sky is blue & the day is bright

I look at the scars and give them a smile

Lets catch up once again, its been a while.

 

दीपा कुलकर्णी मिट्टीमनी.

 

  1. Keerti
    November 25, 2010 at 8:47 am

    Hay Deepa, khup motivating aahe ha …… i love it ….. thanks a lot for gifting sunch plesuring thoughts to us.

  2. Sameeksha vaity
    December 2, 2010 at 5:01 pm

    its too gud!!….really motivating!!…thank u:D

  3. Pralhad S. Kokane
    June 26, 2014 at 10:22 am

    EKADAM CHAN

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: