Home > Suresh Bhat | सुरेश भट > एल्गार, सुरेश भट

एल्गार, सुरेश भट

मी परत सुरेश भटांचं पुस्तक उचललं आणि परत तसाच वेडा झालो. मला त्यांच्या कविता आणि गझल फार आवडतात. तुम्हाला पण त्यांचे शब्द माहिती असतीलच, पण माझ्या ब्लॉगवर (मुड आला की) मी त्यांच्या गझल पोस्ट करत राहीन. आशा आहे की मला जितक्या आवडतात, तितक्याच त्या तुम्हाला पण आवडतील.

सुरूवात एल्गार पासून करूया…

एल्गार

अद्यापही सुर्‍याला माझा सराव नाही
अद्यापही पुरेसा हा खोल घाव नाही

येथे पिसून माझे काळीज बैसलो मी
आता भल्याभल्यांच्या हातात डाव नाही

हे दु:ख राजवर्खी .. ते दु:ख मोरपंखी..
जे जन्मजात दु:खी त्यांचा निभाव नाही

त्यांना कसे विचारू कोठे पहाट गेली
त्यांच्या पल्याड त्यांची कोठेच धाव नाही

जी काल पेटली ती वस्ती मुजोर होती
(गावात सज्जनांच्या आता तणाव नाही)

झाले फरार कुठे संतप्त राजबिंडे
कोठेच आसवांचा बाका बनाव नाही

गर्दित गारद्यान्च्या सामील रामशास्त्री
मेल्याविन मढ्याला आता उपाव नाही

जावे कुण्या ठिकाणी उद्वस्त पापियांनी?
( संतांतही घराच्या राखेस भाव नाही )

उचारणार नाही कोणीच शापवाणी…
तैसा ऋषीमुनींचा लेखी ठराव नाही

साध्याच माणसांचा एल्गार येत आहे…
हा थोर गाडुंळाचा भोंदू जमाव नाही !

ओठी तुझ्या न आले अद्याप नाव माझे
अन् ओठ शोधण्याचा माझा स्वभाव नाही

– एल्गार, सुरेश भट

  1. हेरंब
    January 26, 2011 at 6:51 pm

    दुसर्‍या ओळीत “अद्यापही पुरेसा हा खोल घाव नाही” असं पाहिजे.

  2. January 27, 2011 at 5:04 am

    एल्गार, I like it.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: