चारोळी

चारोळी

गाडीतल्या आरशात, नुकतीच गेलेली
संकटं दिसताना मोठी दिसतात
आपण पुढे जात राहिलो की
ती छोटी होत जाणार असतात

वादळात उभं राहून मला
माझ्यात डोकावण्याची सवय आहे
आतलं वादळ मोठं का बाहेरचं
याचं उत्तर शोधण्याची सवय आहे

जे वाईट असतं ते चंद्रासारखं
चांगलं सूर्यासारखं चमकतं
वाईट कमी आणि जास्त होतं
जे चांगलं असतं तेच टिकतं

मुठीत लपवलेली आग
कोणालाच प्रकाश देत नाही
स्वत:बरोबर हातालाही जाळते
ती कोणालाच जगू देत नाही

अचानक येणारं वादळ
सगळं सगळं घेऊन जातं
काहीच उरलं नसलं तरी
जगायची जिद्द देऊन जातं

तुझ्यावर किती प्रेम करतो
हे मी तुला काय सांगणार
मी सांगून तू ऐकणार पण
ते तुला कळायचंय तेव्हा कळणार

आरशाच्या तुकड्यात तुटलेलो
तो मी आता उरलो नाही
इतके तुकडे झाले होते की
अजून तुटण्यासारखा राहिलो नाही

या वसंतातही का
माझे वृक्ष वाळलेले
आणू कुठून स्पर्श कोमल
माझे हात पोळलेले

तुझ्यात आणि माझ्यात
अंतर कित्येक तासांचे
वेड्या हृदयात असते
अंतर काहीच श्वासांचे

आज कोणते राक्षस दिसतील
रात्री डोळे मिटताना
आज कोणत्या चूका छळतील
सगळं विसरून झोपताना

— मयुरेश कुलकर्णी

  1. sarita
    June 24, 2011 at 6:34 pm

    mast!!

  2. June 25, 2011 at 7:18 am

    chhaan chaarolyaa.

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: